Wereldkampioene Chantal Blaak geniet in Lekkerkerk

Ze won de individuele tijdrit, de Grote Prijs Gemeente Krimpenerwaard, en toonde haar regenboogtrui vervolgens nadrukkelijk in het criterium van de Ronde van Lekkerkerk. En hoewel ze uiteindelijk niet meezat in de kopgroep die vooruit bleef, keek wereldkampioene Chantal Blaak na afloop met plezier terug. “Het was super gaaf om hier te rijden! Wat ik ook vooral heel leuk vind is dat iedereen hier op het vrouwenwielrennen afkomt.”

Na afloop van haar wedstrijden had Blaak een flinke lach op haar gezicht. “Het draait hier toch een beetje om de vrouwen”, vertelt de renster van Boels-Dolmans. “Dat heb je bij die Na-Tour criteriums wat minder. Dan ben je het voorprogramma van de mannen. In Lekkerkerk komt het publiek echt voor ons en dat is absoluut speciaal.”

Blaak kon zich daarbij op heel wat belangstelling verheugen. Haar herkenbare trui als wereldkampioene werkte daar absoluut aan mee. Iets dat nog altijd geen gewoonte voor haar is. “Als je bij een criterium komt merk je wel dat je die regenboogtrui aan hebt. Het is foto hier, foto daar. Dat is wel anders dan voorheen en daar moet ik nog steeds wel een beetje aan wennen.”

'Veel bekenden langs de kant'
Nieuw was dit jaar de tijdrit en die won ze. “Die tijdrit was wel heel zwaar, maar ook zeker leuk!” De straten kende Blaak in ieder geval. Een dag eerder kwam ze tijdens haar training nog over het parcours. “Ik kom hier niet echt vandaan, maar toch wel een beetje uit de buurt. Berkel en Rodenrijs is ongeveer een half uur van Lekkerkerk. Het is een beetje de andere kant van Rotterdam, dus ik train hier wel heel vaak. Er stonden dan ook veel bekenden van mij langs de kant.”

'Ging heel hard'
De kopgroep die vooruit bleef mistte Blaak en dat vond ze toch wel jammer. “Ja, baalde wel een beetje dat ik niet in die kopgroep zat. Van de andere kant dacht ik; we hebben Anna en Amy mee namens het team en dat is prima. Ik hoef het daarachter niet te doen. Maar in die kopgroep zaten ook direct de sterke rensters mee en als je er dan niet direct bij zit, heb je een probleem. Het ging ook heel hard.”

Even hoopte ze toch nog weer naar voren te kunnen rijden. “Met mijn ploeggenote Jip van den Bos probeerde ik nog even de oversteek te maken. Dat reden ze dicht op mij en dan kijken ze toch een beetje naar je als wereldkampioene. En dat zou ik zelf ook doen, dus dat begrijp ik wel. Ik hoopte dat Jip er nog naartoe zou rijden, maar ze bleef helaas een beetje ertussen hangen.”